๘. ไม่ละทิ้งงานที่ได้รับทำโดยไม่มีเหตุอันสมควร

บทบัญญัติในข้อนี้มีวัตถุประสงค์เป็นการควบคุมให้ผู้ประกอบวิชาชีพ เมื่อรับปฏิบัติงานแล้ว ต้องมีความรับผิดชอบในงานที่ได้รับทำ เพราะหากปล่อยให้มีการละทิ้งงาน อาจก่อให้เกิดความเสียหายแก่ชีวิตและทรัพย์สินของประชาชนได้ อีกทั้งเป็นการป้องกันมิให้มีการประกอบวิชาชีพอันอาจนำมาซึ่งความเสื่อมเสียแห่งวงการวิชาชีพ

กรณีศึกษา ๒

    วิศวกรน ได้รับใบอนุญาตระดับสามัญวิศวกร สาขาวิศวกรรมโยธา ได้รับออกแบบและควบคุมงานก่อสร้างอาคารพาณิชย์แห่งหนึ่ง ต่อมาเจ้าของอาคารได้ดำเนินการตอกเสาเข็มไปโดยมิได้แจ้งให้วิศวกร น ในฐานะผู้ควบคุมงานทราบ หลังจากตอกเสาเข็มไปประมาณ ๑๙ ต้น จากจำนวนเสาเข็มทั้งหมด ๒๘ ต้น เจ้าพนักงานท้องถิ่นได้มีคำสั่งให้ระงับการก่อสร้างอาคารและแจ้งให้วิศวกร น ทราบ ซึ่งหลังจากทราบเรื่อง วิศวกร น ได้ไปยังสถานที่ก่อสร้างและแจ้งให้เจ้าของอาคารระงับการก่อสร้างไว้ก่อน แต่ปรากฏว่าเจ้าของอาคารยังคงเพิกเฉยต่อคำสั่งดังกล่าว วิศวกร น จึงได้มีหนังสือถึงเจ้าพนักงานท้องถิ่นขอถอนตัวออกจากการเป็นวิศวกรควบคุมงาน คณะกรรมการจรรยาบรรณพิจารณาแล้วเห็นว่าวิศวกร น มีเหตุผลอันสมควรในการบอกเลิกจากการเป็นผู้ควบคุมงาน เมื่อพบว่าเจ้าของอาคารจงใจฝ่าฝืนคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นและคำสั่งของตนในฐานะเป็นผู้ควบคุมงานตามกฎหมาย เพราะหากวิศวกร น ยังรับเป็นผู้ควบคุมงานต่อไปก็จะก่อให้เกิดความเสียหายต่อวิศวกร น ได้ เมื่อการบอกเลิกจากการเป็นผู้ควบคุมงานถูกต้องตามกฎหมายแล้ว จึงไม่อาจถือว่าวิศวกร น จงใจ ละทิ้งงานควบคุมการก่อสร้างแต่อย่างใด ให้ยกข้อกล่าวหาวิศวกร น

 
  (คำวินิจฉัยคณะกรรมการจรรยาบรรณที่ ๑๐/๒๕๔๗ ลงวันที่ ๑๓ กันยายน ๒๕๔๗)  
     
กรณีศึกษาจรรยาบรรณแห่งวิชาชีพวิศวกรรม สภาวิศวกร